Cześć Jestem Linux! Nie bój się, będzie fajnie cz.1

Cześć Jestem Linux! Nie bój się, będzie fajnie – Instalacja
 
W tej serii artykułów pomówimy sobie trochę o systemie Linux, zainstalujemy go, skonfigurujemy na nim podstawowe usługi i zobaczysz drogi czytelniku, że nie jest to takie trudne. W artykule przedstawię instalację dystrybucji Linux Debian, czemu wybór padł na tę dystrybucję? Jest stabilna, nie ma zbyt wielkich wymagań sprzętowych, jest jeszcze relatywnie łatwa w obsłudze ze względu na mnogość już gotowych skryptów systemowych, które już działają tuż po zainstalowaniu Debiana, instaluje się bezproblemowo na praktycznie prawie każdym sprzęcie klasy PC.
Muszę ostrzec tych, którzy boją się Linuxa ze względu na obsługę z konsoli tekstowej, postaram się udowodnić, że nie jest to jakoś szczególnie trudne w użytku a potrafi być bardzo potężnym narzędziem.

Pierwszym krokiem w naszej przygodzie, będzie ściągnięcie obrazu ISO, który zawiera nośnik instalacyjny Debiana.
Mamy do wyboru obrazy nośników pełnych, czyli obrazy trzech płyt DVD jeden 3,7 GB i dwa po 4,7 GB(do poprawnej instalacji potrzebny jest nam właściwie tylko pierwszy plik obrazu).
Strona projektu Debian: https://www.debian.org/

Wersja 64-Bit
https://cdimage.debian.org/debian-cd/current/amd64/iso-dvd/

Wersja 32-Bit
https://cdimage.debian.org/debian-cd/current/i386/iso-dvd/

Pobrany przez nas obraz ISO wypalamy na stosownej płycie, lub tworzymy pendrive instalacyjny koniecznie z możliwością bootowania lub używamy pobranego obrazu ISO do instalacji systemu na maszynie wirtualnej, tak jak zresztą ja na potrzeby tego artykułu uczynię, (Czym jest maszyna wirtualna https://pl.wikipedia.org/wiki/Maszyna_wirtualna).

UWAGA!!!
Zanim przejdziemy dalej, należy wziąć pod uwagę jedną ważną kwestię, instalacja tutaj opisana to instalacja pełno dyskowa, więc wypadałoby albo użyć do tego celu maszyny wirtualnej, lub osobnego dysku albo, jeśli posiadamy taką możliwość osobnego komputera.


Wykonamy uproszczoną instalację, więc po prostu Wciskamy enter.


Następnie szukamy interesującego nas języka. Ja choć tego nie widać wybrałem polski i nacisnąłem enter.


Po wybraniu języka zostaniemy zapytani o lokalizację, jeżeli wybraliśmy język polski, to domyślną lokalizacją będzie Polska(ma to wpływ na wybór serwerów, z których będzie pobierane oprogramowanie), więc wciskamy enter.


Wybieramy układ klawiatury, domyślnym w naszym wypadku będzie również polski ten wybór również potwierdzamy klawiszem enter tak jak każdy kolejny.


Nadajemy nazwę naszej maszynie, w tym wypadku wybrałem nazwę wyjątkowo związaną z Linuxem.


Wpisujemy nazwę naszej domeny, jest to o tyle istotne, jeżeli nasz Linux będzie np. serwerem witryn WWW i mamy np. wykupioną domenę, postaram się to później wyjaśnić.


Tutaj wpisujemy hasło dla root’a, to odpowiednik Windowsowego Administratora, po wpisaniu hasła wciskamy enter.


Następnie powtarzamy hasło root’a.
Na moment się zatrzymajmy, jak widać w tym trybie instalatora mysz i inne urządzenia wskazujące są niedostępne, jako urządzenie wejściowe możemy użyć jedynie klawiatury, nawigacja odbywa się w następujący sposób, między przyciskami, polami tekstowymi i innymi elementami przechodzimy poprzez wciśnięcie klawisza Tab, strzałki służą do poruszania się po wszelkich menu, spacja daje możliwość zaznaczenia jakiegoś pola, a enter zatwierdza nasze działanie.


Przydałby się też zwykły użytkownik, na którego się będziemy wstępnie logować i z którego będziemy wykonywać zwykłe operacje niewymagające wyższych uprawnień. Najpierw wpisujemy nazwę pełną, czyli taką, która będzie wyświetlana.


Tutaj za to wpisujemy nazwę właściwą użytkownika, przy pomocy której będziemy się logować do systemu


Zwykły użytkownik, też powinien być zabezpieczony hasłem.


Potwierdzamy hasło użytkownika.


W przypadku, jeżeli to dopiero początek naszej przygody z Linuxem, wybieramy pierwszą opcję.


Zatwierdzamy enterem.


Enter


Wybieramy „Zakończ partycjonowanie i zapisz zmiany na dysku”.


Domyślnie jest zaznaczona opcja „Nie” wciskamy klawisz Tab aby przejść na „Tak” i zatwierdzamy


Teraz chwilę potrwa instalacja systemu podstawowego, więc cierpliwie czekamy.


Wybieramy „Nie” i zatwierdzamy enterem


Wybieramy „Tak” i wciskamy enter.


Enter


Wybieramy serwer, z którego będziemy pobierać oprogramowanie do instalacji, osobiście preferuje i polecam pierwszy z listy.


Jeżeli korzystamy z serwera proxy to tu wpisujemy konieczne dane, ale jeżeli nie mamy żadnej informacji o Proxy to może oznaczać tylko jedno… Nie korzystamy z żadnego proxy, więc po prostu wybieramy dalej i naciskamy enter.


Teraz zbierane są dane na temat zainstalowanego oprogramowania, oraz dostępnego do instalacji.


Raczej nie chcemy brać udziału w konkursie na najpopularniejszy pakiet.


Tutaj mamy wykaz oprogramowania, które możemy zainstalować przy okazji instalacji systemu.


Na potrzeby naszych ćwiczeń wybieramy za pomocą spacji tylko dwie ostanie pozycje pozostałe odznaczamy.


Program GRUB instalujemy w głównym rekordzie rozruchowym naszego dysku, czyli w tak zwanym MBR. Wybieramy tak i zatwierdzamy.


Uwaga!!! Tutaj wciskamy strzałkę w dół na klawiaturze.


Wybieramy „/dev/sda” zatwierdzamy enterem.


Instalacja zakończona, jeżeli korzystaliśmy z nośnika CD/DVD to teraz powinien się on automatycznie wysunąć, zabieramy płytę, wyciągamy pendrive, domontowujemy obraz ISO z naszej maszyny wirtualnej(w wypadku Virtualboxa obraz ISO zostanie odmontowany automatycznie).
Naciskamy enter.

Instalacja zakończona, ale to dopiero początek naszej przygody z systemem spod znaku pingwina, ciąg dalszy nastąpi w następnym artykule.